To omawiany przypadek jest o tyle zabawny, że wspomniana Świątynia stoi sobie już od jakiegoś czasu. I ma sie dobrze. Jej historia dostępna jest pod:

http://opatrznoscboza.waw.pl/viewpage.php?page_id=6

Co prawda prymas Glemp już sprawnie wytłumaczył, że “przyjaciele, źle widzicie” i Świątynia do nie to samo, co jakiś tam marny kościółek:

“Kolejne próby wzniesienia Świątyni - kontynuował Prymas - miały miejsce po uzyskaniu przez Polskę niepodległości, ale niestety wybuch wojny oraz wcześniejsza śmierć kard. Aleksandra Kakowskiego, arcybiskupa Warszawy, udaremniły te plany. Do idei powrócił Prymas Tysiąclecia kard. Stefan Wyszyński, ale w warunkach polski komunistycznej zdołał wznieść tylko parafialny kościół pw. Opatrzności Bożej na Rakowcu w Warszawie, traktując tę budowlę jako przypomnienie, a nie pełną realizację idei Świątyni Świętej Opatrzności Bożej.”

za: http://ekai.pl/europa/?MID=2096

…ale znów pojawia się “ale”. Po pierwsze “ale”, niech ktoś wytłumaczy mi, czym różni się budynek określany jako “świątynia” od “kościoła” - ale to tylko by sprawić przyjemność czepliwemu marudzie :)

Drugie “ale” jest takie, że ludzie pamiętający to, co mówił kardynał Wyszyński twierdzą, że on wypowiadał się o owej świątyni nieco inaczej - traktując powstający w tak trudnych okolicznościach kościół jako ową, wspomnianą Świątynię (z dużej litery).

Oczywiście przyznać trzeba, że dla KK jako instytucji, stanowisko prymasa Glempa jest bardzo atrakcyjne - idąc taką drogą, co jakieś 50-100 lat można ogłaszać budowę kolejnej, Prawdziwej Świątyni - poprzednie zaś deprecjonować mianem “wprawek” czy “przypomnień”.