Blog Życia Warszawy

W czasie Euro 2008 wcale nie prysł mit Beenhakkera-fachowca. Holender był, jest i będzie jednym
z najlepszych trenerów, jacy pracowali w Polsce. Skończyło się coś innego. Prysł mit Beenhakkera-cudotwórcy.

Ujrzenie piłkarza w Tomaszu Zahorskim (gdy nikt inny nie dostrzegał jego zalet), a wcześniej zwycięstwo nad Portugalią sprawiało, że traktowaliśmy Leo jak człowieka o nadprzyrodzonych właściwościach. Prawie jak kogoś, dzięki komu niemi odzyskują mowę, a kulawi chodzą o własnych nogach. I pewnie dlatego ocenialiśmy naszą siłę przed Euro wysoko. Za wysoko.
Polacy jeszcze mogą wyjść z grupy, ale to nie zmienia faktu, że zawiedli. Wszyscy, poza Arturem Borucem i Rogerem Guerreiro. Przypomina mi się mundial w Niemczech, gdy też mogłem chwalić dwóch zawodników – Boruca i Ireneusza Jelenia.
Beenhakker popełnił błędy, choć niechętnie się do tego przyznaje. Gdyby Paweł Janas powołał na ważny turniej piłkarza prosto z wakacji na Rodos i za chwilę wstawił go w meczu z Niemcami, zostałby „zjedzony” przez media.
A Holendra oszczędzono. Łukasz Piszczek nie został drugim Zahorskim, który po dotknięciu ręką przez Beenhakkera zmienił się z piłkarskiej żaby w zacnego królewicza. Z kolei powołując pomijanego wcześniej Tomasza Kuszczaka, Holender narażał się na lekki ferment w kadrze (ambitny bramkarz MU nie lubi być numerem trzy), co zresztą stało się faktem. A czy skreślony przed Euro Arkadiusz Radomski byłby gorszy niż Mariusz Jop w meczu z Austrią?
O rezygnacji z Błaszczykowskiego nie będę pisał, bo całą prawdę zna chyba tylko Leo, ale nie rozumiem, dlaczego tak lekką ręką odtrącił Jelenia? Skrzydłowy Auxerre przydałby się na ostatnie pół godziny meczów z Niemcami i Austrią, gdy Holender najpierw wystawiał Piszczka, a potem Marka Saganowskiego. Sympatyczny napastnik Southampton z grą na prawej stronie pomocy ma tyle wspólnego, co Grecyz widowiskowym futbolem.
Przykro mi też, że Leo tłumaczył porażkę z Niemcami głównie świetnym występem Niemców, a po remisie z Austrią całą winę zrzucał na sędziego. Takiemu szkoleniowcowi nie wypada.
– Nasz udział w mistrzostwach traktujmy w kategoriach cudu – mówił kilka dni temu Beenhakker, jakby sugerując, że kolejnego już nie możemy się spodziewać. Skoro mówi tak czarodziej, który stracił swoją moc, to trzeba mu wierzyć.

Opublikowano 14 czerwca 2008 o godzinie 7:24, w dziale Maciej Białek. Możesz śledzić dyskusję przez RSS 2.0 . Możesz zostawić komentarz lub trackback ze swojej własnej strony.