Blog Życia Warszawy

Marek Nowakowski napisał przed tygodniem, że Warszawa, przez tyle wieków srogo doświadczana, znów staje się tworem bez historii i pamięci, mekką pieniądza i biznesu, w której ostatni warszawiacy czują się jak Indianie w kurczącym się z roku na rok rezerwacie.

Coś jest na rzeczy, ale trudno się zgodzić z tak katastroficzną wizją. Znam wiele miejsc piękniejszych, ale, żyjąc tu kilka dziesiątków lat, stale odkrywam nowe, fascynujące klimaty miasta. W czasach studenckich obok rodzinnych, zachodnich obrzeży Warszawy najbliższe było mi centrum z uniwersytetem, teatrami, klubami – starymi Hybrydami i Stodołą. 25 lat temu przeniosłem się na Pragę, stając się zaprzysięgłym fanem tej charakternej dzielnicy, nim nastała na nią moda.

Tu się żyje! W kamienicy na Stalowej przyjaźnią zaszczycał mnie pionier polskiego jazzu Juliusz Skowroński, a w sąsiedztwie mieszkał inny wspaniały jazzman – Sławek Kulpowicz. Teraz mam pod nosem buzujące pomysłami zagłębie kulturalne przy ul. 11 Listopada, gdzie działa teatr i cztery kluby. Blisko mam Inżynierską, gdzie w dawnych magazynach pracownie mają m.in. Paweł Althamer i Katarzyna Kozyra. Rzut beretem jest teatr Wytwórnia przy Ząbkowskiej i tętniąca życiem sztuki Fabryka Trzciny przy Otwockiej. Najwyższy czas powołać Praską Republikę Wyobraźni. Podobną do Republiki Artystów istniejącej na wileńskim Zarzeczu i będącej wielką atrakcją stolicy Litwy. Zamiast katastroficznie szukać Indian w rezerwatach, uśmiechnijmy się do wizji praskiego Mont Martre’u! Dlaczego nie?

Od 40 lat autor jest dziennikarzem „ŻW”

Było już dobrze po północy, gdy wybrzmiały ostatnie bisy Chrisa Bottiego na drugim występie Amerykanina w Filharmonii Narodowej. Wśród słuchaczy było wielu takich, którzy wcześniej zaliczyli koncert Dee Dee Bridgewater w Sali Kongresowej.

Zarwali więc noc dla jazzu – w jednym przypadku zabarwionego etnicznie, w drugim – popowo. Ale i klasyka, i awangarda potrafi w stolicy przyciągnąć tłumy. Warszawa pokochała jazz już w latach 30. ubiegłego wieku, kiedy to – uciekając przed Hitlerem z Berlina – zjawił się w Polsce Adi Rosner, jeden z pierwszych jazzmanów europejskich zdolnych równać z Amerykanami. Fascynacja tą muzyką wybuchła na nowo po Październiku 1956 roku, kiedy to jazz – uznawany w czasach stalinowskich za wykwit zgniłego kapitalizmu – mógł wyjść z katakumb. Potem przez lata na Jazz Jamboree przyjeżdżali luminarze jazzu z Milesem Davisem na czele. Teraz, po okresie pewnego spadku, frekwencja znów rośnie. Nie bywa może tak wysoka jak na występach gwiazd rocka i popu, wypełniających stadiony, ale zawsze znajdzie się kilka tysięcy warszawiaków gotowych nie dospać, spóźnić się rano do pracy, byle tylko posłuchać jazzu.